Sołectwa Sołectwa

Plan Odnowy Miejscowości Mroczków na lata 2009-2016

Sołectwo Mroczków położone jest w północno-zachodniej części gminy Bliżyn. Sołectwo Mroczków zamieszkuje 487 osób (31.12.2025 r). Sołtysem Mroczkowa  jest Urszula Jakubczyk. Rada sołecka 2024-2029 - Zygmunt Jedynak, Jolanta Majos, Zuzanna Skrobek.

Nazwa wsi pochodzi z roku 1415 i zaliczana jest do grupy nazw dzierżawnych określających osady od imienia, przezwiska lub nazwiska ich prywatnego właściciela albo założyciela. W tym przypadku jest to nazwa wywodząca się od osoby noszącej miano Mroczek. Jak podaje Władysław Macherzyński w Notatniku Bliżyńskim Tom III z 1988 roku wieś Mroczków w 1828 r należała do prywatnych dóbr hrabstwa szydłowieckiego. Mroczków był wówczas siedzibą ekonomii /folwarku wielkiego pieca do wytopu żelaza. Do ekonomii tej należały wsie: Huta Szydłowiecka, Ciechostowice, Majdów i Pogorzałe. Mieszkańców płci męskiej było we wsi 80, płci żeńskiej 88, w tym dzieci do lat 10 było 51. Nie było we wsi Żydów. Żaden gospodarz nie posiadał parobka ani dziewki (służącej). Włościanie uprawiali żyto, jęczmień, owies, tatarkę, groch, proso, len i kartofle. Na polanach i porębach drewnianych uprawiali też ber, roślinę zbożową na kaszę lub karmę dla zwierząt i drobiu. Mieszkańcy Mroczkowa nie posiadali własnych lasów. Włościanie, za użytkowanie ziemi, musieli odrabiać pańszczyznę i oddawać daniny do dworu w Szydłowcu. Wieś odrabiała rocznie 364 dni pańszczyzny ciągłej tzn. wołami i 1372 dni pieszych. Oprócz pańszczyzny włościanie odrabiali tzw. Najem przymusowy, czyli jeden dzień w tygodniu za opłatą, pieszo lub sprzężajem z wołami i wozem. W 1826 roku sołtysem był Antoni Bilski, a jego pomocnikiem radnym – Szymon Adamczyk. Wówczas we wsi była kaplica, karczma zajezdna a najważniejszym obiektem przemysłowym we wsi był wielki piec do wytopu żelaza.

Mroczków był ważnym ośrodkiem przemysłu żelaznego w Staropolskim Zagłębiu Przemysłowym od XVI do XIX wieku. Kuźnica w Mroczkowie powstała w latach 1532-1548. W XVIII stuleciu kuźnicę tę zmodernizowano, budując w 1778 roku nowy wielki piec hutniczy, zaś w 1836 r. zainstalowano tu maszynę parową. Najważniejszym obiektem przemysłowym wsi był wielki piec do wytopu żelaza. Położony był przy stawie tzw. Starym lub piecowym na rzece Kamiennej. Zarówno piec jak i budynek w którym się znajdował był w złym stanie. Cennym urządzeniem przemysłowym był kanał wodny o długości około 500 m. Kanał ten łączył staw piecowy ze stawem Kapturowskim zwany stawem Gozdeckiego. Kanałem tym dopływała woda do pieca gdy jej brakowało w stawie Starym, piecowym. Rudę żelaza wydobywano w okolicznych lasach metodą kopania szybów głębokości 10-12 metrów i wyciągania za pomocą kołowrotu. Takie doły rudne do dziś znajdują się w rejonie Mroczkowa. Oprócz rudy żelaza wydobywano niezbędny dla wielkiego pieca kamień wapienny oraz piaskowiec, z którego wykonywano kamienie młyńskie. Przemysłowa świetność wsi przeminęła wraz z wygaszeniem wielkiego pieca.

Mroczków przez wieki składał się z czterech mniejszych części: z właściwego Mroczkowa oraz przysiółków Kapturów, Niwki i Kamionka. Przez śródleśne łąki przepływała rzeka Gniewna a na wschód od Kapturowa rzeka Sobierzewska. Dziś już nie na tych nazw. Obydwie rzeki tworzyły staw w Mroczkowie, który już nie istnieje. Przy wjeździe do Mroczkowa wita nas kamienny krzyż datowny na rok 1877, ufundowany przez Jacentego i Antoninę z Hucińskich.
Mroczków w latach 1939-1945
Rozległe lasy w okolicach Mroczkowa były schronieniem oraz doskonałą bazą wypadową dla oddziałów partyzanckich AK. Wśród żołnierzy tych oddziałów byli również mieszkańcy Mroczkowa. Wiele rodzin wspomagało w różny sposób leśne oddziały. Naprawiano i szyto umundurowanie, dorabiano części do broni, także naprawiano tabor.
Na początku lutego 1944 roku żołnierze Niemieccy dokonali bestialskiego mordu na rodzinie Janasów i Dobrowolskich zamieszkałych w Mroczkowie. Właśnie z tej rodziny pochodził żołnierz AK Feliks Janas pseudonim „Sołtyk". W miejscu tej zbrodni znajduje się pomnik upamiętniający to tragiczne wydarzenie. Mieszkańcy wsi również pamiętają lato 1944 kiedy to do Mroczkowa wkroczyli żołnierze generała Własowa tzw. kałmucy. Żołnierze ci rozstrzelali dziesięciu mieszkańców gdyż byli podejrzani o współpracę z partyzantami. We wsi również stacjonowały w październiku 1944 roku oddziały wojsk niemieckich. Były to oddziały saperów, którzy budowali rowy obronne, zasieki, bunkry wykorzystując do tej niewolniczej pracy mieszkańców okolicznych wsi. Trwało to aż do stycznia 1945 roku, kiedy to wojska radzieckie wyzwoliły wieś spod okupacji hitlerowskiej. Na terenie Mroczkowa w czasie II wojny światowej zginął także Marian Janduła – Żołnierz AK oraz Antoni Szczuka, którego mogiła znajduje się w lesie pomiędzy Mroczkowem a Rędocinem. W działającym na terenie Mroczkowa oddziale Armii Krajowej „Szarego" działał jeden z mieszkańców – Kazimierz Adamczyk ps. „Lipa". Brał udział w wielu akcjach dywersyjno- sabotażowych, między innymi w akcji na więzienia gestapo w Końskich z którego uwolniono ok. 100 więźniów w tym porucznika Henryka Gruszczyńskiego ps. „Blady".

Szkoła Podstawowa w Mroczkowie 
Wizytówką Mroczkowa jest Szkoła Podstawowa. Obwód Szkoły Podstawowej w Mroczkowie obejmuje Mroczków, Mroczków Kamionkę, Mroczków Kapturów, Płaczków, Płaczków Piechotne, Pięty, Sołtyków, Rędocin i Górki. Oprócz Szkoły Podstawowej na terenie wsi działa biblioteka publiczna.

   Szkoła przed termodernizacją

SP Mroczków po termomodernizacji 

Kościół parafialny

Ciekawostką charakterystyczną dla Mroczkowa jest zespół kościoła parafialnego p.w. św. Rocha tj. kościół drewniany z początku XIX w wybudowany w 1820 r. oraz dzwonnica drewniana z 1950 roku.Powstanie obiektu wiąże się z szalejącą na początku XIX wieku na tym obszarze epidemią cholery. Mieszkańcy przed nieszczęściem, modlili się w tej intencji do św. Rocha. Parafie w Mroczkowie założył w połowie lat 50. ksiądz profesor Tadeusz Bieganowski. Na przełomie lat 80.i 90. wybudowano w Mroczkowie, nowy kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

W Mroczkowie prężnie działa Ochotnicza Straż Pożarna, której prezesem jest Jan Sztab. Jednostka OSP została założona w maju 1961 roku w Mroczkowie. Pierwszymi jej członkami byli: Stanisław Wójcik, Antoni Nowak, Jan Berus, Ludwik Wąsoski, Marian Berus, Zdzisław Lisowski, Edward Ferenc, Jan Bąk i Zdzisław Mączyński.

Od  30 stycznia 2020 r.  otworzono uroczyście  Klub Seniora +,  który działa  strukturach Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Bliżynie. Klub Senior+ w Mroczkowie jest nowoczesną placówką posiada salę spotkań, aneks kuchenny, łazienki - oddzielnie dla kobiet i mężczyzn oraz miejsce na szatnie. Lokal jest pozbawiony barier architektonicznych, przystosowany do osób niepełnosprawnych. Działalność klubu jest formą integracji ze środowiskiem i zagospodarowania czasu wolnego, a dzięki bliskości szkoły istnieje możliwość współpracy międzypokoleniowej i wymiany doświadczeń.

Przez teren Mroczkowa przebiega Szlak czarny Sołtyków PKP - Mroczków (1,5) – rezerwat Ciechostowice połączenie ze szlakiem niebieskim (4) - Ubyszów (PKS, MKS do Skarżyska) (8,0) - Bliżyn PKP, PKS, MKS do Skarżyska.

plac zabaw w Mroczkowie

Twórcy ludowi:
Śp. Władysław Berus z Mroczkowa, którego pasją jest rzeźba w drewnie, glinie, garncarstwo. Jego rzeźby cieszą się powodzeniem na wielu wystawach, festynach i kiermaszach sztuki ludowej w regionie świętokrzyskim i nie tylko. Jego świątki, anioły i ptaki znajdują się w Muzeum Zabawkarstwa i Muzeum Narodowym w Kielcach. Władysław Berus zmarł w 2021 r. 

Sołectwo Nowki zamieszkuje 69 mieszkańców (stan na 31.12.2025 r). Sołectwo położone w zachodniej części gminy Bliżyn. Powierzchnia sołectwa to 1,7 km². Sołtysem sołectwa Nowki do roku 2024 była p. Zuzanna Krzepkowska. W kadnecji 2024-2029 funkcję sołtysa pełni- Alina Skwarna.

Wieś powstała pod koniec XVIII w. Jej nazwa nawiązuje do wyrazu pospolitego „nowek" , oznaczającego dawnej miejsce po wykarczowanym lesie. Pierwsi osadnicy mieszkali w zbudowanych przez siebie czworakach ustawionych w kształcie krzyża, wschód - zachód i północ- południe. Był to szlak pieszych wędrówek z zachodu od Krasnej, Gosania przez Nowki, Gilów, Bliżyn.

Ludzie w poszukiwaniu pracy i chleba wędrowali do fabryk i hut. Latem, z kosami i grabiami, na pola i łąki dziedzictwa bliżyńskiego. Pod koniec XVIII wieku, przy spisywaniu i rejestrowaniu ludności i miejscowości, mieszkało tam już kilka rodzin. W 1854 roku Nowki zamieszkiwało 81 osób.

Wieś Nowki były założone na terenie trudno dostępnym, otoczonym od północy i zachodu lasami a od południa i wschodu rozlewiskami wodnymi i rzeką Kuźniczką. Pomiędzy rzeką a wsią były aż 3 jeziora, które stopniowo były osuszane.

Wieś z „czworaków" została „wyprostowana" dopiero po uwłaszczeniu ukazem carskim w drugiej połowie XVIII wieku. Na początku drogi dojazdowej do wsi nie było z żadnej strony.

Przez długie lata Nowki należały do gminy i parafii Odrowąż. Po II wojnie światowej przynależność Nowek zmieniała się i gdy w Sorbinie utworzono Prezydium Gromadzkiej Rady Narodowej to Nowki zostały przyłączone do Sorbina a później do Bliżyna i tak pozostało do dziś.

Plan Odnowy Miejscowości Nowy Odrowążek na lata 2010-2017

Sołectwo Nowy Odrowążek położone jest w Gminie Bliżyn. Ogólna powierzchnia to 1,8 km². Sołectwo zamieszkuje 260 osoby. (stan na 31.12.2025 r.) Sołtysem sołectwa Nowy Odrowążek jest p. Monika Lisowska. Rada sołecka 2024-2029: Gabriela Gębska, Anna Lisowska, Ewelina Zgrzebnicka.

W Nowym Odrowążku przetrwała do dziś tradycja tkania. Dzięki artystkom ludowym p. Krystynie Kościelniak i Leokadii Okle możemy dowiedzieć się jak powstają narzuty i chodniki. Prace mieszkanek Nowego Odrowążka cieszą się duża popularnością i uznaniem. Efekty ich pracy można podziwiać na stałej wystawie w GOK i w domach prywatnych w całej Polsce.

Przez wieś przechodzi czerwony szlak turystyczny z rezerwatu przyrody Diabla Góra do Łącznej .

Sołectwo Odrowążek zamieszkuje 323 mieszkańców (stan na 31.12.2025 r.)  Sołectwo położone w południowo-zachodniej części gminy Bliżyn, częściowo znajduje się w granicach Suchedniowsko- Oblęgorskiego Parku Krajobrazowego a częściowo w jego otulinie. Sołtysem sołectwa Odrowążek jest p. Janusz Okła. Rada sołecka 2024-2029 :   Anna Nowek, Jan Okła, Marta Zygmunt. 

Wieś Odrowążek, leżąca 5 km od Odrowąża, należała jak i Odrowąż do średniowiecznego rodu Odrowążów. W najstarszych źródłach nie spotyka się obszernego opisu o wsi Odrowążek. Istnieją jedynie wzmianki o małym Odrowążu lub Nowym Odrowążu, skąd domyślamy się , że chodzi tu o Odrowążek.

 W czasach nowożytnych Odrowążek należał do dekanatu koneckiego, diecezji kieleckiej. Decyzja została ukonstytuowana bullą papieską „Operosa atque indefess" z 24.IX.1805 r. Od 1819 r. Odrowążek należał do nowo utworzonej diecezji sandomierskiej, która obejmowała 17 dekanatów. W 1981 r diecezja sandomierska zmieniła nazwę na sandomiersko- radomska. Od 1992 roku Odrowążek należał do diecezji sandomiersko- radomskiej. Całe terytorium diecezji obejmowało ok. 8.000 km2.

 W Odrowążku leżącym nad rzeką Kuźniczką , powiat kielecki gmina Samsonów, w 1827 roku były 34 domy i 221 mieszkań. Dla proboszcza parafii Odrowąż, mieszkańcy Odrowążka składali dziesięcinę z płodów rolnych. W wykazie dziesięciny uiszczonej w roku 1858 czytamy w punkcie 12, że Odrowążek złożył zboże w ilości 27.

Kościół parafialny

Ludność parafii Odrowążek należała w całości do parafii Odrowąż. Wioski odległe były od kościoła parafialnego od 5 do 10 km. Wierni odczuwali potrzebę utworzenia bliższego ośrodka kultu religijnego i przewidywali możliwość jego powstania.

Dowodem tego była wybudowana kaplica w Odrowążku w czasie powstania styczniowego w 1863 roku. W okresie międzywojennym mieszkańcy parafii Odrowąż obudowali ją powiększając jej dotychczasowe rozmiary. Kaplica miała kształt czworokąta o długości 6 m i szerokości 4 m. W 1945 r. pociski artyleryjskie uszkodziły dom modlitwy w Odrowążku. Parafianie w 1947 roku z własnej inicjatywy remontowali kaplicę, powiększając jej rozmiary. Dnia 22 IX 1947 ks. Biskup wyraził zgodę na poświęcenie kapliczki w Odrowążku, a od 1955 r. były tu sprawowane Msze św. w co drugą niedzielę. W lipcu 1955 r. przybył do parafii Odrowąż ks. Tadeusz Kwiecień, który zajął się organizacją ośrodka duszpasterskiego w Odrowążku.

Od kwietnia 1958 roku kiedy to została eregowana nowa parafia Odrowążek, zaczęto pracę budowy kościoła. Od południowej strony powstała zakrystia w kształcie trójkąta o wymiarach 3-4-5 m. Od strony wschodniej przy wejściu do kaplicy dobudowano drewnianą przybudówkę oszkloną, oszalowaną z czterech stron. W 1971 roku kaplica została przedłużona w stronę zachodnią i miała długość 19 m. Rozbudowane zostało prezbiterium do wymiarów 4 m na 5,7 m. Od strony południowej rozebrano starą zakrystię i poszerzono ściany w wyniku czego powstała boczna kaplica i zakrystia. Dach kaplicy- dwuspadowy, a na nim wieżyczka z sygnaturą. W kościele jest ołtarz główny koloru złotego z obrazem Matki Bożej. Po środku stoi pancerne tabernakulum złocone. Po lewej stronie ołtarza soborowego umiejscowiona jest mała ambona. Naprzeciw dużej ambony stoi okrągła chrzcielnica z piaskowca. W kościele znajduje się drewniany chór z 8-głosowymi organami.

W sierpniu 1957 roku ksiądz T. Kwiecień rozpoczął budowę plebani. Mieszkańcy Odrowążka przez pisemne podpisy i uchwałę rady gminnej w Sorbinie przekazali 78 arów ziemi, tzw. kowalkę , pod budowę plebanii i zabudowań gospodarczych. Prawnego przekazania ziemi przez władze państwowe nie było, ponieważ nie wyraziły na to zgody.

Materiałem budowlanym było drewno. Część została zakupiona w nadleśnictwie Bliżyn, a cześć pochodziła z ofiar parafian. Plebania została wybudowana naprzeciw kościoła w Odrowążku. Poświęcona 1 czerwca 1958 roku przez ks. Bp. Piotra Gołębiewskiego.

Szkoła Podstawowa

W Odrowążku funkcjonuje Szkoła Podstawowa im. Henryka Sienkiewicza. Szkoła powstała w 1919 roku, wówczas przydzielono etatowego nauczyciela. To był początek nauki powszechniej. Około 1935 roku Tomasz Olejarz wybudował naprzeciwko swojego domu pierwszą szkołę, która miała tylko jedno duże pomieszczenie. W czasie II wojny światowej szkołę zajęli Niemcy, nie pozwalając na dalszą naukę.

Obecnie siedzibą szkoły jest budynek oddany do użytku po dziesięcioletniej budowie - 12 listopada 1992 roku, obecnie wyremontowany i odnowiony. W Szkole Podstawowej w Odrowążku znajduje się Izba Regionalna gdzie można podziwiać stare sprzęty gospodarstwa domowego: żelazka na duszę, maselnice, krosno tkackie a nawet dzieła Henryka Sienkiewicza wydane na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku. W izbie zobaczymy elementy strojów ludowych, prasy do wyciskania białego sera. Uroczyste otwarcie Izby nastąpiło w połowie 2005 r. i od tego momentu liczba rekwizytów wciąż wzrasta.

Przyroda ożywiona

Buk zwyczajny - drzewo o wymiarach: pierśnica 105 cm; obwód w pierśnicy 330 cm, wysokość 30 m, średnica korony 6-8 m, wiek około 200 lat. Rośnie na gruntach Nadleśnictwa Suchedniów- Leśnictwo Świnia Góra niedaleko drogi ze Świniej Góry do Odrowążka.

Jodła pospolita – drzewo o wymiarach obwód w pierśnicy 415 cm, pierśnica 130 cm, wysokości 41 m, wiek ok. 250 lat. Rośnie przy drodze prowadzącej ze Świniej Góry do Odrowążka. Jest najokazalszą spośród jodeł i jedynym okazem pomnikowym tego gatunku w woj. Świętokrzyskim.

Modrzew polski- o wymiarach: obwód pnia na wys. 1,3 m. - 3,64 m., średnica pnia - 1,16 m., wysokość - ok. 36 m.

Pięty-Sołtyków

Sołectwo powstało w 2018 roku, zamieszkuje je 305 osób -  stan na 31.12.2025 r. 

Funkcję Sołtysa  w kadencji 2018-2019  pełniła pani  Genowefa Supernat, w skład rady sołeckiej wchodzili: Janina Lisowska, Tomasz Krupa i Gabriel Paduszyński.

 W kadencji 2019 -2024 funkcję Sołtysa pełnił p. Gabriel Paduszyński. W kadencji 2024 - nadal funkcję sołtysa pełni Anna Bafian. 

W sołectwie wybudowana została altana i miejsce integracji gdzie corocznie odbywają się imprezy integracyjne mieskanców sołectwa.

Uroczysko Pięty 

Uroczysko jest odosobnionym miejscem, otoczonym lasami, leży pomiędzy dwoma maturalnymi wzniesieniami. Graniczy z Płaskowyżem Suchedniowskim z najwyższym szczytem Świnia Góra oraz z południową częścią Garbu Gielniowskiego z tzw. Wzgórzami Niekłańsko- Bliżyńskimi. Teren jest najpiękniejszym i najbardziej rozległym mokradłem w powiecie skarżyskim. Teren jest zasilany wodami opadowymi, porośnięty roślinnością trawiastą. Podłoże stanowią gleby bielicowe. Centralna część uroczyska to łąki świeże, wilgotne i mokre przechodzące w szuwary, olsy i zarośla łozowe. Ciekawostką uroczyska jest występowanie wielu unikatowych roślin m.in. kosaćca syberyjskiego w odmianie białej oraz storczyka.

W szuwarach i wysokich turzycowiskach charakterystycznymi roślinami są żabieniec babka wodna, ponikło błotne, trzcina pospolita, wiązówka błotna i inne.

W zaroślach łozowych dominują różne gatunki wierzb, turzyca długokłosa i błotna oraz mech torfowiec. Uroczysko jest miejscem trudno dostępnym dlatego stanowi ostoje dla dziko żyjących zwierząt. W uroczysku stwierdzono występowanie 55 gatunków motyli dziennych. Uroczysko stanowi ostoję dla dziko żyjących zwierząt i roślin leczniczych, stanowi miejsce turystyki przyrodniczej i fotograficznej.

Plan Odnowy Miejscowości Płaczków na lata 2009-2016

Sołectwo Płaczków zamieszkuje 366 mieszkańców (stan 31.12.2025 r.). Sołectwo położone w północno-zachodniej części gminy Bliżyn. Powierzchnia sołectwa to 8,4 km^2.
W skład sołectwa wchodzą następujące wsie:
Płaczków które zamieszkuje 165 osób,
Płaczków - Piechotne które zamieszkuje 201 osób,
 Sołtysem jest  p. Elżbieta Przybyłowicz.

Na początku XIX wieku we wsi było 19 domów.
Jedynym większym zakładem pracy na terenie sołectwa była cegielnia w Sołtykowie, zakład w 1999 roku został zamknięty.

Zakład Ceramiki Budowlanej Sołtykowie został założony w 1916 roku przez Stefana Wielowiejskiego. Po wojnie została znacjonalizowana. W zakładzie produkowana była cegła kratówka, a do produkcji używano glinki z pobliskich kopalń. Początkowo proces produkcji odbywał się w starych holach, gdzie cegła była wypalana w piecach węglowych. 1974 r została oddana nowa hala, gdzie zainstalowano już nowoczesną linię produkcyjną i piece tunelowe opalane gazem. W 1979 roku całkowicie przeniesiono produkcję do nowej hali. W latach dziewięćdziesiątych cegielnia w Sołtykowie jako jedyna w Polsce produkowała ekologiczną cegłę klinkierową.

W Płaczkowie istniała kuźnica wodna na rzece Kamiennej, nazwana w 1823 roku rządową fabryką żelaza.

Rezerwat Przyrody „Gagaty Sołtykowskie"

Na terenie dawnej kopalni gliny dla miejscowej cegielni, w 1997 roku założony został rezerwat przyrody nieożywionej „Gagaty sołtykowskie". Powierzchnia rezerwatu wynosi 13,33 ha, jest położony na terenie Nadleśnictwa Stąporków. Założono go w celu zachowania odsłonięć skał dolnojurajskich, zawierających ważne okazy mineralogiczne, palentologiczne a także różnorodne formy syderytu oraz rzadką odmianę węgla – gagat.

W miejscowości Sołtyków , w rezerwacie odkryto odcisk stopy dinozaura, który nazwano Kayentapus soltykovensis. Proporcje długości palców Kayentapus są podobne jak u innych grallatorów – śladów teropodów. Natomiast szerokie rozstawienie palców upodabnia Kayentapus do anomepusów – śladów wczesnych dinozaurów ptasiomiednicznych. Tropy Kayentapus uważa się za odciski stóp dużych wczesnojurajskich centozaurów – grupy obejmującej stosunkowo prymitywnych przedstawicieli drapieżnych dinozaurów gadziomiednmicznych – teropodów.

We wsi Rędocin zamieszkuje 64 mieszkańców (stan na 31.12.2025 r.). Sołtysem jest p. Małgorzta Rycerska. Rada Sołecka 2024-2029 : Danuta Czyż, Agnieszka Grech, Danuta Rożek.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa kieleckiego .
W sołectwie kultywowane są stare rzemiosła, głównie garncarstwo. We wsi Rędocin można zobaczyć wytwarzane dawną technologią garncarską misy, dzbany garnki i dwojaki. Posiadają one tradycyjne formy i charakterystyczne zdobienia. Miejscowi garncarze chętnie witają turystów, chwaląc się tym co potrafią. Prace ich cieszą się dużą popularnością w kraju jak i za granicą o czym świadczą liczne zamówienia oraz nagrody i wyróżnienia przyznane na wystawach i konkursach. Do dziś w Rędocinie działa  warsztat garncarski  Jarosława Rodaka .

Gliniaki tworzone są z odpowiedniej gliny, która jest mieszana z innymi składnikami, poprawiającymi jej właściwości, następnie kilkakrotnie „wyciskana" w specjalnej maszynie, w której to poszczególne składniki mieszają się ze sobą. Kolejna czynność jest z pozoru łatwa, ale w rzeczywistości, żeby ją opanować trzeba wielu lat ćwiczeń. Chodzi tutaj o formowanie garnka na kole garncarskim. Tradycyjnie koło takie jest poruszane za pomocą nóg. Po ulepieniu garnek czeka jeszcze miesięczne wylegiwanie się, aż w koncu znajdzie się w piecu.

Przez Rędocin przechodzi niebieski szlak turystyczny z miejscowości Pogorzałe do Kuźniaków.

Sołectwo położone w północno-zachodniej części gminy Bliżyn. Powierzchnia sołectwa to 9,8 km² z czego większość to lasy. Sołectwo Sobótka zamieszkuje 154 mieszkańców (stan na 31.12.2025). Sołtysem sołectwa Sobótka jest p. Zofia Kołodziejska.

Wieś Sobótka powstała po upadku powstania styczniowego i uwłaszczeniu chłopów ukazem carskim w 1864 r. Pod koniec lat sześćdziesiątych XIX wieku z polecenia cara na gruntach rządowych w Królestwie Polskim w zaborze rosyjskim powstaje wieś pod nazwą Subootkino na północny – zachód od Mroczkowa. Prawdopodobnie na tych gruntach w roku 1870 na 140 morgach utworzono 14 gospodarstw rolnych. W roku 1895 było 16 domów i 95 mieszkańców. Była to wieś rolnicza 15 stycznia 1926 roku dekretem Ministra Spraw wewnętrznych Rzeczypospolitej Polskiej zmieniono nazwy obcojęzyczne nadając polskie brzmienie. Dekret został ogłoszony 22 lutego 1926 roku i od tego czasu Subootkino zostało Sobótką. W czasie okupacji niemieckiej podczas II- giej wojny światowej miejscowe lasy były schroniskiem dla oddziałów partyzanckich.

W nocy z 11 na 12 listopada 1939 roku oddział mjr Hubala, Henryka Dobrzańskiego obawiając się okrążenia przez Niemców na Świniej Górze przemaszerował prowadzony przez przewodników przez Sorbin, Pięty i Sobótkę w lasy niekłańskie i dalej w lasy opoczyńskie. Był to oddział Wojska Polskiego, który nie złożył broni po kampanii wrześniowej.

Osada Sobótki miała szansę trwałego rozwoju ze względu na korzystne położenie w pobliżu rzeczki oraz kompleksów leśnych. Sobótka wszystko na to wskazuje, miała być osadą rolnicza, choć wiadomo, że cześć mieszkańców trudniła się wydobywaniem rud, niezbędnych dla polskich Kuźnic. W osadzie mieszkali również kuźnicy, którzy pracowali w pobliskich osadach jak np.: w Bliżynie, bądź Suchedniowie. 

W każdym razie istniał odpowiedni potencjał umożliwiający rozpoczęcie produkcji żelaza. Nie jest wykluczone, że i na Sobótce miała powstać kuźnica. Innym budynkiem sołectwa Sobótki był młyn zbudowany z drzewa. Wyposażenie młyna było ubogie: dwa kamienie do mielenia, wał sosnowy, na którym poruszało się koło wodne i paleczne, jeden kosz drewniany, jedna skrzynia, otrębnica i inne. W budynku mieściła się izba mieszkalna dla młynarzy obok była komora. Po zniszczeniach wojennych wszystko zostało odbudowane. Powstały dwie garncarnie w których garncarze nie tylko lepili z gliny naczynia ale i ozdabiali cudownymi malowodłami. Ludzie zajmowali się na codzień utrzymaniem hodowli i w pracą w polu.

Zespół Ludowy „Sobótka"

Wizytówką sołectwa Sobótka jest Zespół Ludowy Sobótka, który powstał w 1990 roku. Zespół bierze udział w przeróżnych spotkaniach folklorystycznych, obchodach rocznicowych, dożynkach. Największym sukcesem Zespołu jest obrzęd „Wesela Świętokrzyskiego" wzorowany na opracowaniu Stanisława Suchorowskiego, które zorganizowano w czerwcu 1995 r. w Kielcach. Członkowie Zespołu spotykają się nie tylko na próbach i występach lecz także przy okazji różnych świąt okolicznościowych. Muzyka jest ich sposobem na życie.Do chwili obecnej Zespół wziął udział w ponad 200 imprezach.  Zespół w 2020 roku  obchodził 30-lecie istnienia .

Plan Odnowy Miejscowości Sorbin

Sołectwo Sorbin położone jest w zachodniej części gminy przy drodze powiatowej Bliżyn – Odrowążek zajmuje obszar – 764,46 ha i liczy 428 mieszkańców.(stan na 31.12.2025 r.) Rozciąga się na obu brzegach rzeki Kuźniczki, która rozdziela wzgórza porośnięte prastarym lasem. Ludzie tutejsi z dawien dawna przywykli do ciężkiej pracy przy wytopie żelaza i na roli. Do dziś kultywowane są tutaj tradycyjne rzemiosła. Można tutaj znaleźć rzeźbiarzy, muzykantów, a warsztaty tkackie ciągle są używane. Sołtysem jest p.Monika Solarz.

Historia

Wieś Sorbin powstała w połowie XVI wieku na terenach będących własnością biskupstwa krakowskiego. Na początku nazywała się Wola Sarbin, potem Sarbin. Obecna nazwa funkcjonuje od połowy XIX wieku. Pochodzi prawdopodobnie od nazwiska założyciela miejscowości niejakiego Sarba lub Sorba. Miejscowość jest blisko związana społecznie ze Zbrojowem i Nowkami, wszystkie stanowią niejako jedną całość.

Mieszkańcy Sorbina w czasie międzywojennym byli społecznością bardzo aktywną. Istniał samorząd wiejski oraz 16-osobowa Rada Gromadzka. Podczas jej obrad dyskutowano nad najważniejszymi kwestiami okolicy. To wówczas podjęto decyzje o rozpoczęciu budowy drogi, szkoły, zorganizowaniu straży pożarnej. W latach 20. i 30. wybudowano i utwardzono drogę, wytyczono trasę do Nowek, powołano do życia Straż Ogniową Ochotniczą (dzisiejsza OSP), utworzono Komisję Sanitarną, zarejestrowano Towarzystwo Spożywcze „Przyszłość". Swoją działalność w kwietniu 1928 r. rozpoczęło Kółko Rolnicze oraz Koło Gospodyń Wiejskich. Postanowiono wybudować szkołę w Sorbinie. Podczas II wojny światowej ludzie zamieszkujący okolicę narażeni byli na represje ze strony hitlerowskiego okupanta. Po wcieleniu do Generalnego Gubernatorstwa, wprowadzono wiele podatków oraz przymus pracy (1943r.) Skutkiem tej decyzji było wywiezienie do Niemiec wielu mężczyzn. Sorbin okryty jest prawdziwą legendą partyzantki i Armii Krajowej. W jednej z chałup ukrywał się Antoni Heda „Szary."

Dziedzictwo kulturowe i wszelkie tradycje znad Kuźniczki kultywują kolejne pokolenia mieszkańców, tradycje sięgają młodości naszych rodziców tj. lat 20-30 ubiegłego stulecia. Na tym terenie istniało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży prowadził je ks. Jan Piechota z Odrowąża. Liczyło ono 16 członkiń, które uczyły się śpiewać, recytować, inscenizować różne przedstawienia. Obecnie żyją jeszcze 4 członkinie i liczą ok. 90 lat. Prężnie działało Koło Gospodyń Wiejskich – założone przez Marię Sobczyńską. Organizowano kursy pieczenia, gotowania, szycia, haftowania, szydełkowania, robót na drutach. Wszystkie uroczystości kościelne obfitowały w śpiew, recytację, taniec. Organizowano konkursy, które mobilizowały mieszkańców do większej aktywności.

Infrastruktura techniczna i społeczna

Z inicjatywy mieszkańców Sorbina wybudowano i utwardzono drogi gminne. Na zebraniu 13 IV 1928 r. podjęto w tej sprawie uchwałę. Prace nad modernizacją dróg rozłożono na kilka lat.

Inicjatywa zwodociągowania sołectwa pojawiła się w 1990 roku. Inwestycję zrealizowano w 1996 r. Również planowana była budowa gazociągu jako kontynuacja budowy w Zbrojowie jednak wybudowano tylko 83 mb i 4 przyłącza.

Szkoła Podstawowa im. 3 Pułku Piechoty Legionów Armii Krajowej.

Historia szkoły powszechnej w Sorbinie datuje się od okresu II Rzeczypospolitej. Szkoła mieściła się w ciasnych wynajmowanych pomieszczeniach była to placówka czteroklasowa o jednym etacie nauczycielskim. Obejmowała swym zasięgiem Sorbin, Zbrojów, Nowki i Jastrzębię.

Przez cały okres międzywojenny społeczność sorbińska walczyła o nowy budynek szkolny. Ostatecznie mimo zaangażowania mieszkańców, przed wybuchem wojny nie udało się zrealizować planu budowy nowej szkoły. Lepsze dni nadeszły wraz z reformą administracyjną i utworzeniem Gromadzkiej Rady Narodowej w Sorbinie. Decyzja o utworzeniu i budowie siedmioklasowej szkoły w Sorbinie, zapadła 2 lutego 1948 r niemniej jednak dopiero w połowie lat 50-tych przystąpiono do konkretnych działań. Mieszkańcy wsi zobowiązali się do 15 XI 1955 r. zwieźć kamień na plac budowy. Podjęto uchwałę w świetle, której każda rodzina miała zasilić konto budowy składką w wysokości 100 zł. Wybrano Komitet Budowy Szkoły przewodniczącym został wybrany Jan Dąbrowski Znaczna część prac przygotowawczych wykonana została przez mieszkańców Sorbina w czynie społecznym. Nauczyciele miejscowej szkoły zadeklarowali na rzecz budowy 0,5% swoich poborów zasadniczych.

W maju 1957 r. wykopano doły pod fundamenty, w czerwcu wykonano mury fundamentowe. Następnie przystąpiono do prac budowlanych. Do września 1959 r. zbudowano parter budynku szkolnego. Ostatecznie budynek szkolny został wykonany 30 stycznia 1962 r. i oddany do użytku w lutym tegoż roku. W latach następnych dobudowano salę gimnastyczną, kotłownię i łączniki. Wszystkie budowle powstały w dużej mierze dzięki ofiarności społeczeństwa wiosek Sorbin, Zbrojów, Nowki.

Ważnym wydarzeniem w życiu szkoły było nadanie jej imienia 3 Pułku Piechoty Legionów Armii Krajowej. Inicjatywa wyszła od rodziców, a przede wszystkim środowiska akowskiego Koła Światowego Związku Żołnierzy AK w Skarżysku – Kamiennej. Uroczystość nadania szkole imienia i przekazania sztandaru odbyła się 20 czerwca 1998 r. Sztandar dla szkoły ufundowała Fundacja Teresy i Zdzisława Knobell z Warszawy.

Obok funkcji dydaktycznej placówka pełni funkcję głównego ośrodka kulturalnego: odbywają się tu próby zespołu Pieśni i Tańca Sorbin, spotkania, imprezy środowiskowe dla dzieci i młodzieży.

Ochotnicza Straż Pożarna

Ochotnicza Straż Pożarna w Sorbinie powstała w 1928 r. Staraniem miejscowej ludności w 1931 r. została zakupiona sikawka ręczna w fabryce pomp w Białogonie koło Kielc. W tym czasie sprzęt pożarniczy był prymitywnie wyposażony. Składał się z sikawki, pary węży, bosaków. Sikawka była wożona wozem konnym przez miejscowych gospodarzy. W okresie II wojny światowej OSP zawiesiło swoją działalność.

W 1946 r. OSP otrzymało barak drewniany i wznowiło swoją działalność. Podobnie jak przed wojną wyposażenie w sprzęt było prymitywne: sikawka ręczna, beczkowóz konny, kilka odcinków węży, bosaki, łopaty i wiadra. W 1969 r. Komenda Powiatowej Straży Pożarnej w Kielcach zaakceptowała budowę remizy strażackiej w Sorbinie i przekazała odpowiedni plan budowy. Budowa prowadzona była przy dużym zaangażowaniu miejscowego społeczeństwa np. zwózka kamienia, wykopywanie wykopów pod fundamenty, wylewka fundamentów, wykonanie pustaków. Na ten cel strażacy organizowali zabawy oraz loterie fantowe. Budowę zakończono w 1975 r.

W 1978 r. komisja po przeglądzie sprzętu bojowego, stwierdziła, że nie nadaje się on do dalszego użytkowania, część przeznaczono na złom a wóz konny został sprzedany. Otrzymano wtedy samochód marki „ŻUK" wraz z wyposażeniem. W latach 1989-1990 pozyskano drewno z Nadleśnictwa Suchedniów. Własnymi siłami strażacy wykonali boazerię i deski podłogowe, które zostały wprawione czynem społecznym.

Postawili także ogrodzenie od ulicy. W latach 1995-2003 strażnica była modernizowana:

- wymieniono dach tj. ze stropodachu na dach dwuspadowy kryty blachą (1995-1996)

- wybudowano dodatkową salę (1997-1998)

- wymieniono podłogę w kuchni z drewnianej na płytki

- w nowej sali położono posadzkę z płytek i wykonano sufit podwieszany (2000)

- w roku 2001-2003 r. rozpoczęto rozbudowę kuchni wraz z sanitariatami i szatnią

W 2001 r. jednostka otrzymała drugi samochód marki „JELCZ" z Komendy Powiatowej w Skarżysku-Kam, który strażacy wyremontowali własnymi siłami. Zostali również doposażeni w dalszy sprzęt tj. pompa szlamowa, mundury bojowe, węże tłoczone, hełmy bojowe, buty ochronne. Jednostka Ochotniczej Straży Pożarnej liczy 38 druhów czynnych i drużynę młodzieżową na której czele stoi zarząd.

Z dniem 6.01.2004r. komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej włączył Ochotniczą Straż Pożarną w Sorbinie do Krajowego Systemu Ratowniczo – Gaśniczego.

Kościół Parafialny Pod Wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa

Ogromną rolę w życiu mieszkańców zawsze odgrywał kościół katolicki. Pomysł wybudowania domu katechetycznego dojrzewał kilka lat. Podstawową sprawą było znalezienie odpowiedniego placu pod budowę. W 1983 roku Jan Kopeć, Krystyna Kopeć oraz Józefa Karpeta przekazali swoje prywatne działki na budowę kościoła. Inicjatorem i protektorem budowy był ks. Marian Włodzimierz Czerwiński, który kierował na bieżąco pracami budowlanymi. Społeczność lokalna zaangażowana w powstanie świątyni wyłoniła Komitet Budowy Kościoła w Sorbinie. Komitet prowadził dokumenty budowy, zawierał umowy ze specjalistami, odbierał i sprawdzał zleconą pracę, przyjmował i rozliczał rachunki. Roboty ziemne rozpoczęto 4 X 1982 r. Tempo tych prac było wyjątkowe, gdyż już 18 XI 1983 roku zakończono budowę w całości, oczywiście bez robót wykończeniowych. W dniu 19 XI tegoż roku bp Edward Materski poświęcił budynek. Na 1987 r. przypada budowa wieży - dzwonnicy kościelnej i zbieranie materiałów do wykonania dzwonów. Parafianie nie szczędzili wysiłku brali udział we wszystkich pracach budowlanych niosąc również pomoc materialną.

Towarzystwo Przyjaciół Ziemi Nad Kuźniczką .

Powstało w maju 2001 roku z inicjatywy ówczesnego proboszcza parafii Sorbin księdza Edwarda Mosioła oraz dyrektora miejscowej Szkoły Podstawowej Henryka Żaka, który do chwili obecnej sprawuje funkcję Prezesa. Terenem działania Towarzystwa jest obszar parafii Sorbin i okoliczny region lasów świętokrzyskich i koneckich. Zjazd założycielski Towarzystwa miał miejsce w dniach 5-6 maja 2001 r. W skład Zarządu wchodzą osoby obecnie mieszkające na terenie parafii Sorbin oraz te, które stąd pochodzą, a mieszkają na terenie kraju jak prof. Aleksander Brzeziński, ksiądz Edward Mosioł. Podczas Zjazdu kilku osobom nadano honorowe członkostwo. Są wśród nich: Jego Ekscelencja Biskup Pomocniczy Diecezji Radomskiej ks. Dr Stefan Siczek, autor książki „Mała Ojczyzna- Parafia Sorbin" historyk Krzysztof Zemeła, Wójt Gminy Bliżyn – Piotr Przygoda, dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury – Adam Młodawski.

Celem Towarzystwa jest wzmacnianie więzi miejscowej ludności i ich małą ojczyzną, poszerzanie grona miłośników regionu, upowszechnianie wiedzy o jego historii oraz promocja walorów estetycznych i krajobrazowych okolicznych terenów.

Towarzystwo realizuje swoje cele poprzez:

- współpracę z parafią w Sorbinie i Szkołą Podstawową w Sorbnie,

- inicjowanie nowych projektów oraz organizowanie publicznych dyskusji nad nimi, organizowanie zjazdów, spotkań oraz imprez kulturalnych upowszechniających wiedzę o regionie,

- współpracę z organami administracji publicznej w realizowaniu nowych projektów Towarzystwa,

- gromadzenie zbiorów dokumentujących przeszłość i teraźniejszość regionu, działalność wydawniczą w zakresie dokumentacji archiwalnej oraz publikacji
o tematyce aktualnej.

Osiągnięcia Towarzystwa :

- wydawanie kwartalnika "Wieści znad Kuźniczki", organizacja uroczystości dożynkowych, organizacja przy współudziale Parafii NSJ oraz Szkoły Podstawowej Dnia Niepodległości w dniu 10 listopada 2001r., rocznicy powstania Towarzystwa i chóru oraz wydania książki „Mała Ojczyzna Parafia Sorbin" autorstwa Krzysztofa Zemeły. Książka opisuje parafię sorbińską, na którą składają się dzieje trzech miejscowości: Sorbina, Nowek i Zbrojowa.

Kwartalnik „Wieści znad Kuźniczki", opisuje i komentuje życie rodzinne, religijne, towarzyskie tej małej społeczności, małej ojczyzny. Dzięki kwartalnikowi mieszkańcy dowiadują się o nowych inicjatywach, planach na przyszłość, odkrywają twórczość miejscowych artystów, poznają region i okolice.

Problemem sołectwa jak również całego kraju jest bezrobocie, upadły okoliczne zakłady, młodzież wyjeżdża w związku z poszukiwaniem pracy. Szansą rozwoju gospodarstw rolnych w obecnej chwili są dopłaty bezpośrednie oraz rozwój agroturystyki, któremu sprzyja mikroklimat oraz piękne położenie wśród lasów i bliskość rezerwatu Świnia Góra.

Zespół Pieśni i Tańca "SORBIN"

Zespół ludowy "Trzy korony"  powstał w 2000 roku z inicjatywy byłego proboszcza parafii Sorbin ks. Edward Mosioła. Początkowo występował jako chór parafialny, następnie przekształcił się w Zespół Pieśni i Tańca SORBIN.   Formacja ma w swoim repertuarze głównie pieśni ludowe związane z regionem świętokrzyskim, pieśni religijne i patriotyczne. Zespół ma na koncie wiele występów na terenie  kraju oraz za granicą. Zespół można  usłyszeć podczas ogólnopolskich festiwali, konkursów, przeglądów.

Członkowie zespołu nie tylko śpiewają. Biorą aktywny udział w przygotowaniach i realizacji wszelkich przedsięwzięć. Przyczynili się min. do powstania Towarzystwa Przyjaciół Ziemi nad Kuźniczką. Zespół wywiera wpływ na życie kulturalne i religijne mieszkańców, dba o obyczaje lokalne, obrzędy ludowe oraz tradycje narodowe. Swoim śpiewem i zaangażowaniem członkowie zespołu chcą dostarczać ludziom odrobinę radości i rozrywki, aby razem z nimi potrafili się cieszyć.

Zespół ludowy cały czas się rozwija, zyskując coraz większe znaczenie w środowisku folklorystycznym, wielokrotnie wygrywał Międzynarodowe Buskie Spotkańnia z Folklorem w Busku – Zdroju .

Wzorce do naśladowania:

W sołectwie żyło i nadal żyje wiele osób, które zasługują na podziw i szczególne uznanie. Jednak wszystkich nie sposób wymienić. Osobami godnymi naśladowania są:

Prof. dr hab. Aleksander Brzeziński - SP w Sorbinie ukończył w 1968 r. Naukę kontynuował w jednym z warszawskich liceów. Jest absolwentem Wydziału Matematyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego. Studnia ukończył w 1977r. i rozpoczął pracę w Centrum Badań Kosmicznych PAN, gdzie pracuje do dziś. Został uhonorowany w Rzymie największą, naukową nagrodą „Kartezjusza". Ponadto jest członkiem towarzystwa Przyjaciół Ziemi nad Kuźniczką. Pracował także w Niemczech i Austrii.

Ks. Julian Olejarz- SP ukończył w 1954 r. Wyświęcony 12 czerwca 1966 r. przez ks. Kardynała St. Wyszyńskiego. Obecnie jest proboszczem parafii Przemienienia Pańskiego w Grodzisku Mazowieckim w dzielnicy Łąki.

Twórcy ludowi:

Śp. Tadeusz Rodak – poeta, autor tomiku wierszy „Nad Kuźniczką" w swoich wierszach przekonywał, że Sorbin jest najlepszym miejscem pod słońcem. Kochał jego urok, folklor, zwyczaje i tradycje.

Śp. Helena Kulińska – poetka, jej utwory dotyczyły regionu, najbliższego otoczenia, ludzi, zwierząt, przyrody.

Dorota Sołtys – zaczynała od tkactwa ale kilka lat temu zainteresowała się hafciarstwem, jej prace są sprzedawane na aukcjach, pokazywane na wystawach w kraju i zagranicą. Jedna z prac była sprzedana na aukcji Jerzego Owsiaka.

Janina Kołek - tworzy dekoracje na uroczystości państwowe i regionalne; dekoracje komunijne w kościele, dekoruje szopki bożonarodzeniowe Jednak największe zainteresowanie wzbudzają wieńce dożynkowe wystawiane w Urzędzie Gminy w Bliżynie, w Modliszewicach, Kielcach, Częstochowie.

Teresa Żak – od najmłodszych lat zajmuje się szydełkowaniem, robi obrusy, koronki, poszwy, swetry.

Młodzi zdolni:

Ireneusz Boczek - muzyk, pianista, absolwent Akademii Muzycznej w Krakowie, obecnie nauczyciel w Szkole Muzycznej w Skarżysku – Kamiennej.

Agnieszka Piwowarska – absolwentka SP w Sorbinie, aktualnie uczennica LO w Skarżysku im. J. Słowackiego. Utalentowana wokalistka wielokrotna laureatka przeglądów piosenki.

Plan Odnowy Miejscowości Ubyszów na lata 2009-2016

Sołectwo Ubyszów zamieszkuje 315 mieszkańców.(stan na 31.12.2025 r.)  Sołectwo położone w północno - wschodniej części gminy Bliżyn. Powierzchnia sołectwa to 7,9 km².

Sołtysem sołectwa Ubyszów jest p. Ernest Dąbrowa.

Historia

Przekazy historyczne dotyczące miejscowości Ubyszów pochodzą z 1791 roku. Pierwotnie nazwa miejscowości brzmiała Ubyszow, prawdopodobnie od nazwiska Ubysz, który posiadał duży majątek. W 1809 roku po utworzeniu Księstwa Warszawskiego Ubyszów wchodził w skład departamentu radomskiego i powiatu szydłowieckiego. W 1816 r. wprowadzono nowy podział terytorialny z podziałem na województwa, obwody i powiaty. Ubyszów należał do województwa sandomierskiego, obwodu opoczyńskiego i powiatu szydłowieckiego. Po powstaniu styczniowym wieś włączono do powiatu Końskie do roku 1939 .

Najstarsze źródła historyczne podają, że w 1868 roku na rzece Bernatce znajdował się młyn, którego właścicielem był Piotr Zieliński, który zajmował się także robieniem wozów. W 1919 roku znajdowały się w Ubyszowie warsztaty lub kuźnie. W 1926 r. właścicielem jatek i masarni był Szymon Durlik. Po 1945 r. Władysław Ciura i Piotr Żak wybudowali cegielnię na posesji Mecherzyńskich i zajmowali się wypalaniem cegieł. W latach 50-tych powstała fabryka, która zajmowała się produkcja spinaczy jej właścicielem był Piotr Żak, prowadziła ona ożywioną działalność i osiągała wysokie zyski. Większość ludności zajmowała się produkcja wozów i beczek. Największymi producentami beczek był Franciszek Buczek i jego syn Tadeusz.

Na początku XX wieku rozpoczęto wyprzedaż gruntów pod planowane uzdrowisko, które miało powstać w okolicach Bliżyna. Ze śladów historii można zobaczyć pozostałości nasypu kolejki oraz filary mosty.

Liczba domów i ludności według źródeł historycznych

 Działalność Straży Pożarnej.

Straż Pożarna w Ubyszowie powstała w 1926 r. Rozpoczęła swoją działalność w 12927 r. Pierwszym komendantem był Zenon Rot z Ubyszowa. W czasie II wojny światowej 1939-1945 strażacy pełnili dyżury. W 1956 r. straż przestała istnieć.

Osoby pełniące funkcję sołtysów ( źródło przekazy i relacje ustne)

1. Zych – 1920 r.

2. Dereziński Józef

3. Żak Piotr

4. Ciuk Marcin (1939-45)

5. Ciuk Wacław

6. Lisowski Stanisław (pełnił funkcję przez 20 lat)

7. żona Stanisława Lisowskiego

8. Zbigniew Ślęzak

9. Krzysztof Ciuk 

 10. Ernest Dąbrowa 

ZNANI MIESZKAŃCY UBYSZOWA

Ojciec Tadeusz Wojciech Ślęzak

 Urodzony 27 II 1916 r. w Ubyszowie, syn Leokadii i Władysława Ślęzak. Ukończył Seminarium Duchowne i przyjął Święcenia kapłańskie w 1942 r. W czasie wojny był kapelanem Armii Krajowej w Batalionie Sandomierskim 2 pułku Legionów. Brał udział w akcji „Burza”, był uczestnikiem wielu bitew partyzanckich. Na polanach leśnych odprawiał Msze św. , spowiadał, podnosił na duchu. Po wojnie wstąpił do zakonu Ojców Benedyktynów w Tyńcu, gdzie dwukrotnie sprawował funkcję proboszcza tynieckiego. Przetłumaczył z jeżyka niemieckiego na język polski Regułę św. Benedykta i ogłosił drukiem. Zmarł 07.03.1997 r.

Jan Mączka

Urodzony 12 listopada 1900 r. w Ubyszowie jako syn Franciszka i Józefy z Ciuków. W czasie I wojny światowej w 1914 r. pracował przy budowie okopów wojskowych w okolicach Iłżyi torów kolejowych w Dęblinie. Po zwolnieniu wrócił do Ubyszowa i podjął pracę w tartaku w Wojtyniowie. W dniu 3 lipca 1920 r. powołany zostaje do wojska. W 53pp stacza zacięte boje z bolszewkiami. Walczy pod Lwowem, bierze udział w marszu na Kijów, stacza ciężkie walki pod Radzyminem, gdzie zostaje ranny. Po wojnie wraca do domu i w 1926 r. wchodzi do Rady Nadzorczej budowy Domu Ludowego w Bliżynie. W 1039 bierze udział w II wojnie światowej i dostaje się do niewoli i 5 lat przebywa w obozach niemieckich.  W latach powojennych pełnił funkcję Wójta w Bliżynie. Po ustąpieniu ze stanowiska zostaje agronomem gminnym, a w 1952 r prezesem Samopomocy Chłopskiej. Zmarł 17.stycznia 1992 r. w Ubyszowie.